Naslovnica » SPORT » Engleski fudbal

Engleski fudbal

Uroš Komlenović (1964 – 2002) je  napisao možda i najljepši tekst o engleskom fudbalu na našem jeziku. Tekst je objavljen 10. maja 1993. godine u nedjeljniku “Vreme”. Zahvaljujemo se nedjeljniku “Vreme” što nam je dozvolio da tekst podijelimo sa ovdašnjim ljubiteljima engleskog fudbala.

Premijer Velike Britanije pakuje papire i odlaže ih u tašnu koju će ponijeti sekretar. U pauzi će ih možda još jednom pregledati, ali sada se žuri – u svečanoj loži čekaju čelnici Barkli banke, nekolicina lordova i ljudi sa berze, a možda i neko iz opozicije.

Na drugom kraju grada, pomirena sa sudbinom, istinska domaćica ispraća muža – zna da će se vratiti pijan, možda i razbijenog nosa, ali će, kada i ovo prođe, bar neko vrijeme biti miran.

engleski huligani

Daleko na Balkanu, ako je obezbjeđen prenos, vrše se posljednje pripreme: kokice su posoljene, pivo u zamrzivaču, dijeca išamarana bez obrazloženja, a žene slobodne da idu kod frizera, u kupovinu, ili “u štetu” – ako imaju s kim.

U Londonu je krajem maja najčešće sunčano, kiša pada rijetko jer je svjesna da neće pokvariti ugođaj. Ugledni gost iz kraljevske porodice postrojava dječake koji skupljaju lopte i razgovara sa svakim trećim, otprilike.

Nije riječ o vimbldonskom turniru – igra se finale Kraljičinog kupa. U fudbalu, naravno.

finale fa kupa 1923

Više od 200.000 navijača gledalo je prvo finale FA kupa održano na Vembliju. Te 1923. Bolton je pobijedio Vest Hem i osvojio trofej

Posle utakmice igrači prolaze pored svečane lože, neka vojvotkinja ili princeza pruža ruku svakome od njih, čestita pobjednicima i nalazi riječi utjehe za poražene koji bi joj najradije nabili šešir u aristokratski grkljan – izgubili su veliko finale i to je jedino važno. Pobjednici rasijano slušaju pohvalu čekajući da se dokopaju željenog pehara i podignu ga visoko iznad glave. Da ga navijači dobro vide.

Kapiten Ipsviča Mik Mils uzima pehar, posle pobjede nad Arsenalom u finalu FA kupa 1978.

Fudbal se, kao što je poznato, igra svuda gdje živi homo sapiens, ali nigdje kao u Engleskoj. Ono što je “rols rojs” za ostale automobile ili “Erl Grej” čaj za neku drugu toplu vodicu, to je ostrvsko pikanje lopte u poređenju sa ostatkom svijeta. Zato ne čudi durenje Engleza koji dugo nisu htjeli da igraju na svjetskom prvenstvu u igri koju su izmislili – nazvati planetarni fudbalski kup po nekakvom Francuzu (Žilu Rimeu) čist je bezobrazluk.

Engleski fudbal igra se na engleskoj travi i engleskom loptom koja je nešto manja i tvrđa od ostalih (jedna od takvih je, po legendi, pogodila našeg Peru Borotu u glavu, pukla i donijela mu nadimak “Iron Peter”).

Ostrvski stadioni nemaju atletsku stazu jer su, kako Bog zapoveda, predviđeni za fudbal, a ne za nekakvo besmisleno trčanje u krug. Ovdje igrači osjećaju dah publike na sopstvenom potiljku, za opomenu. Valjda su zato i najbolji, ko zna.

Na utakmicama engleskih klubova nema odugovlačenja igre, nema namjernog šutiranja u aut da prođe vrijeme, nema vraćanja lopte golmanu sa pola terena, nema simuliranja povrede (kad se Englez valja po travi, to znači da ga mnogo boli).

Pelcer “ciganske škole fudbala”, popularne u Italiji, Španiji, Latinskoj Americi i na Balkanu, nikada se nije primio na Ostrvu. Ne odgovara mu klima.

U Engleskoj se igra napadački, srčano i povrh svega pošteno. Uostalom, fair play je engleski izraz (kako uopšte termin “poštena igra” zvuči na talijanskom?) Nema ni namjernih grubosti. Istini za volju, ako se između lopte i silne želje ispriječi noga protivničkog igrača, tim gore za nju – fudbal nije balet. Malo koji profesionalac završi karijeru sa svim zubima u glavi, a Gordonu Benksu činjenica da je oslijepio na jedno oko nije smetala da bude najbolji golman na svetu.

Odnos prema sudijama zaslužuje posebno poglavlje. Arbitra niko neće vući za rukav, pljuvati, ili, ne daj Bože, tući – engleski fudbaler bi se lakše odlučio da ošamari kanterberijskog nadbiskupa nego fudbalskog sudiju. A ako je sudija bio loš (što se rijetko dešava), na kraju meča će od kapitena oštećenog tima čuti nešto zajedljivo, recimo: “Bila je to dobra utakmica, šteta što je niste gledali.”

Naravno, kada se spomene engleski fudbal, odmah se pomisli na brze prodore preko krila, strahovite voleje, divne golove glavom, precizne pasove i viješte driblinge. Ipak, ono što običnu utakmicu uzdiže na nivo svetkovine jeste jedinstven i neponovljiv huk sa tribina.

Perverznjaci koji vole talijanski ili njemački fudbal, posle duge diskusije i pozivanja na rezultate, dokazaće nekako da engleski fudbaleri nisu najbolji na svijetu, ali neka se samo usude da posumnjaju u neprikosnovenu vladavinu ostrvske publike. Jer, engleski navijači nisu obični ljubitelji ove igre. Za njih je fudbal ideologija, religija, filozofija, umjetnost, stil života, a ponekad i rat. Njima nisu potrebne čegrtaljke, petarde, baklje i ostala tehnika tako draga južnjacima – grla i dlanovi su sasvim dovoljni.

Pjesma engleskih navijača nije žal marginalaca za izgubljenim carstvom, već himna potomaka gordog Albiona naviknutih da pobjeđuje – kod Trafalgara, El Alamejna, Kresija, na Vembliju, Old Trafordu, Vajt Hart Lejnu, Enfild Roudu, Stenford Bridžu, Hajberiju, svejedno.

Navijači Sanderlenda nisu uspeli da nabave karte za finale FA kupa 1970, pa sede ispred stadiona. Propustili su jedan od najvećih spektakala, jer je njihov tim, inače drugoliga, savladao u to vreme silni Lids.

Navijači Sanderlenda nisu uspeli da nabave karte za finale FA kupa 1970, pa sijede ispred stadiona. Propustili su jedan od najvećih spektakala, jer je njihov tim, inače drugoligaš, savladao u to vrijeme silni Lids.

Moralisti će, naravno, neumorno podsjećati na hejselsku tragediju, konzervativna premijerka će otpočeti rat protiv navijanja, najmoćnija birokratska tvrđava Evrope će ostrvljanima jedno vrijeme zabraniti da igraju ne bi li i neko drugi osvojio poneku evropsku titulu, policija će zabraniti točenje piva, organizatori će ukinuti stajanje na tribinama i učiniti sve da bi uštrojili fudbal…

Mladi stanari opštinskih spavaonica iz londonskog Ist Enda ili liverpulskog Toksteta, modovi iz Lidsa, crnci iz Birmingema i skinhedi sa Čelsija će motkama, lancima i “bokserima” braniti igru koja im historijski pripada od zadriglih bogataša i bijelosvjetskih birokrata. I nikoga neće psovati ako njihov “Mančester Junajted”,” Čelzi” ili “Vest Hem” doživi tragediju i ispadne iz prve lige. Sa prepunih tribina će se, umjesto negodovanja, čuti melodija predivne “Amazing grace”, a onda će zagrmeti “You’ll never walk alone”:

“…i zato kroči kroz vetar i kišu,
iako su ti snovi slomljeni,
koračaj srca punog nade
i nikad nećeš hodati sam.”

Jer, Vest Hem će se vratiti u ligu i opet biti najbolji, kao Mančester Junajted danas.

Tako je to.

bobi mur vest hem fa kup

Suigrači su podigli Bobija Mura, a on je podigao Pehar koji je Vest Hem osvojio u finalu FA kupa
Source :

englezi.net

Pročitajte još

Šokantan video: Zar je ovo najbolji nogometaš svijeta?

REAL MADRID izgubio je drugu utakmicu u nizu. Nakon poraza kod Seville u prvenstvu, poraženi …

Odgovori

Vaša adresa e-pošte neće biti objavljena. Nužna polja su označena s *

X Close